Scotland’s for me

Muer geet et heem, a soumat ass dat hei de läschte Bäitrag fir dëst Schouljoer an der bräucht bis September net méi zréckkommen op dëse Blog. Et war insgesamt en zimmlech gutt Joer. Boff.

Néchst Joer hunn ech vläicht Co-Blogger. Wee weess.

Bis dann, dir wësst wou et weider vu mir ze héiere gëtt.

E Méindeg ass dunn den offizielle Bloggertreff zu Glasgow ugaang zu deem awer just de Fede opgetaucht ass. Pech fir di aner. De Fede huet natierlech dunn als éischt Handlung a Schottland mol den Zug verpasst a wéi en du bis hei war, war de Burger King zou a mer sinn zum McDonald’s gaang. (Kultur pur!)

Wéi de Fede bis installéiert war, wollte mer dunn an d’QM e Patt drénke goen, mee leider war déi schon zou, well se op Summeröffnungszeiten emgestallt hunn. Onalkoholiséiert si mer dunn zréck getrëppelt.

Dënschdes si mer vill ze fréi opgestan fir méng Uni kucken ze goen – déi dem Fede (ech denken ech dierf dat sou roueg soen) gutt gefall huet. Wéi mer du bis domadder fäerdeg waren, gouf et näicht besonneges méi am West End ze kucken a vu dass et na ze fréi fir d’Mëttegiesse war, hunn ech de Fede du gedon e kompletten Ëmwee an de Stadzentrum ze trëpplen. Dobäi konnt ech em dunn awer déi schéinsten Exemplairen vum 19te Joerhonnert Imperialismus a Glasgow weisen.

Freckt vum éiwegen Trëpplen si mer dunn an de Starbucks (na méi Kultur!!) Kaffi drénken a Sandwichen (Nei-Lëtzebuergesch fir Schmieren) iesse gaang. Dat war natierlech komplett iwwerdeiert, mee ëmmerhin liicht ze fannen. A well mer eis deen Dag villes virgeholl haten, hu mer dunn den Zug fir op Stirling geholl, wou mer eis mam Sophie treffe sollten, wat zu Edinburgh studéiert. Mer hunn eis souzesoen op halwer Streck begéint.

Nodeem ech mech permanent während der Zugfuert beschwéiert hunn, dass iwwerall Kéi a Päerd, mee néirens Schof wieren, war Stirling du mol e Kulturschock. Heiser déi manner wéi 4 Stäck hunn gesäit een zu Glasgow ni. Séier dovun erholl wollte mer dunn d’Uni Stirling kucke goen – an sinn du mol eng Stonn laang ze Fouss ënnerwee gewiescht. Wéi mer bis do waren, war eis dat awer derwäert, well mer d’Schéinheet vun der Plaz genéisse konnten. D’Uni ass ronderem e Séi erriicht – an engem Bësch. Do lafen da Kanéngercher einfach sou iwwert de Campus, et gëtt Inten a Schwanen, an d’Leit spillen Golf. Mer hunn eis gefillt wéi d’Alice am Wonnerland.

Zréck (des Kéier mam Bus) a Stirling si mer dunn d’Schlass kucke gaang, wat och rem ganz inspiréirend war. Do hu mer dunn eise ganzen Touristentrieb ausgeliewt an et war immens. Vu dass mer awer sou lues hongreg gi sinn, si mer du mol fein Fish & Chips iesse gaang an hunn iwwer al Zäiten, d’Uni a Kollege vun eis geschnësst. Alles ganz agreabel: de schéinsten Dag säit laangem.

Owes waren de Fede an ech du komplett freckt a konnten net méi rausgoen, mer hunn et just na a mäin Zëmmer gepackt, wou mer Nichtlustig Cartoons gekuckt hunn. D’Middegkeet huet bis gëschter ugehal a sou si mer éiweg leie bliwwen a réicht spéit op, an de Stadzentrum marschéiert, den Disney Store onsécher gema, an eis endlech fir zwee Pints an d’Bierhalle sëtze gaang. Dono war awer och schon d’Zäit fir Äddi ze soe komm, well de Fede rem op de Flughafe misst. Bon, mer gesinn eis jo schon néchst Woch rem.

(Fotoen ginn et beim Fede an der Galerie.)

Naja, ganz sou latzeg wéi normalerweis ass et haut jo wierklech net. Den John plënnert neemlech raus, a mat him méng Pan a mäin Dëppen (jo, eent vun allem, ech sinn Asket), an dofir ass am Zëmmer nieft mer scho mol eppes lass. Dir kënnt iech net virstellen, wéivill Geschir dee Kärel an dat winzegt Zëmmer gestach kritt.

Gëschter hate mer eng Gebuertsdagsparty fir d’Claire, wat e Freideg 19 ginn ass. Wéi sech dat fir e Meedche gehéiert, huet et natierlech um Schluss vun der Party misse kräischen, well keen et gäer huet. Iresch Meedercher sinn déi schlëmmsten drama queens abseits vun Germany’s Next Topmodel. Dat bescht ass, et huet den Dag virdrun och scho gekrasch, well et sech grad mat engem dafe Jong um Cheesy Pop kritt hat. Mäi Liewen ass grotesk.

Muer kënnt de Fede an da geet et rem lass.

Méng Vakanz ass eigentlech lo amgaang, well ech haut de läschten Examen hat. Schéi, gell? Den Dag wou et bei de Premièren uechter d’Land lass geet, sinn ech fäerdeg.

A fir mech selwer ze belounen (ech man dat permanent) sinn ech du mol Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull kucke gaang, dee wierklech ënnerhalsam ass. Do kann een näicht dergéint soen, ech si ganz zefridden.

Vu lo un heescht et just na remhänken an d’Liewe genéissen.

Lo sëtzen ech hei a weess net wat ech man soll. Et ass 8:10 an an enger Stonn an zwanzeg Minuten hunn ech Examen. Nach emol duerch d’Note kucken kann ech net, well ech soss verréckt ginn, a souwisou an de läschten 3 Woche scho souvill geléiert hunn, dass mäi Kapp bal explodéiert.

Et ass sou eng Saach wann een Examen huet. Et steet een ëmmer méi fréi wéi normalerweis op, fir dass een och nëmmen net ze spéit kënnt – am Endeffekt mécht ee sech just mëll. Ech verstinn och déi Leit net, déi ganz oft déi ganz Nuecht duerch léieren an dann freckt an den Examen schlurfen. E gesonde Schlof gehéiert dozou: wéisou ass mäin also sou verkierzt?

Bon, lo sëtzen ech hei, tippen déi Wierder, stoppen bëssen Nervennahrung a mech ran (drëschenen Toast a Cola) a waarden drop, dass ech mech an enger halwer Stonn op de Wee man.

A 5 Deeg ass mäi Schouljoer riwwer. Am Fong ass et Wahnsinn, wéi séier et gaang ass. D’Erënnerung u méng éischt Deeg zu Glasgow ass nach extrem staark.

Lo sinn et just na 3 Examen an dann ass mäin éischt Joer op der Uni gepackt – an et war wierklech flott. Mee sou lues heescht et Äddi soen zu de Leit, mat denen ech lo zënter September zesumme liewen. D’Eilish ass zënter en Donneschdeg fort. Néchste Weekend si mer scho just na zu 6 vun 11. An da geet et séier an da sinn ech och doheem. An dorop freen ech mech.

Haut an enger Woch néchsten Examen.
Haut an zwou Wochen läschten Examen.
Haut an dräi Wochen ass de Fede fort.
Haut a véier Wochen kommen ech heem.

The cost of living has never affected its popularity.

Sou stoung et op engem Plakat, wat ech op méngem Wee zum Blockbuster haut gesinn hunn.

Nee, dat hei huet lo näicht direkt mat Schottland ze dinn. Mee mat mir. An em mech geet et ëmmerhin hei. A sou perséinlech hutt der mech woerscheinlech na net erliewt.

Et ass mol rem sou en Owend, wou ech net wees, wat ech man soll, an einfach dem Fede séng Gallerie duerchkucken. Dobäi trëfft een onemstéisslech op lëschteg a virun allem schéin Erënnerungen: Lloret de Mar, eis Diplomiwwereeschung mam Galaiessen, de Premièresbal, divers Gebuertsdagsfeieren, eis Vakanz um Cap d’Agde, an nach eng ganz Rei weider schéin Nomëtteger, Owender, Deeg – Mémoiren.

Et sinn déi Momenter an deenen ech erkennen, wéivill mer méng Frënn a mäin Doheem bedeiten. Dëst Gefill wier sou net méiglech, wier ech net op Glasgow komm. Alleng schon dofir, wäert ech déi Decisioun ni bereien. Duerch d’Distanz an dat wat feelt, hunn ech schätze geléiert, wat ech eigentlech hunn a wat net op mech waart, mee ëmmer do ass. Fir éierlech ze sinn: joerelaang war ech e Souerpitti, deen sech virgestallt huet, dass e kaum Leit hätt op déi en ziele kéint an deen alles schwaarz gesinn huet. Permanent war ech ouni Grond onzefridden. Mee dat huet sech am Laf vun de läschten zwee Joer, a speziell zënter dass ech zu Glasgow sinn, geännert.

Ech sinn – an dat soen ech mat Houfer – glécklech. Glécklech mat mir, glécklech mat de Leit ronderem mech. Dat läit net dodrun, dass ech vu Lëtzebuerg fort sinn, mee dodrun, dass ech wees, dass ech dohin zréck ginn. Dat wat ech a méngen 20 Joer a 4 Méint op dësem Planéit u schéine Momenter erliewt an un (ënnerlech) schéine Mënsche kenne geléiert hunn ass einfach nëmme sensationell.

Ech kucken eng Foto an ech denke mer “Ass dat wierklech schon 2 Joer hir?” D’Erënnerung ass nach sou kloer, wéi wann ech lo just nach de Frënd an den Aarm geholl hätt fir fir d’Foto ze poséiren. A fir mech ass et och net sou, wéi wa méng Frënn wäit vu mer weg wieren. Ech vermëssen se –verständlecherweis – mee se si jo net fort. Mer si vläicht räimlech, mee net duerch Gedanke getrennt.

E grousse franséische Philosoph vun eiser Zäit, de Manu Chao, sot mol: “La vie est belle, le monde pourri.”
A sou ass et och. D’Liewen ass schéin, an ech si frou, dass ech méng Famill a méng Frënn hunn. D’Welt ka schäiss sinn, mäi Liewen bleift schéin, wann ech nëmme wëll. The dude abides.

Gëschter hunn ech méng mir bis well onbekannte zukünfteg Matbewunner, Anthony an (Trommelwirbel) Chris kenne geléiert. Zesumme mat hinnen a mam John si mer eis Telefonsnummere siche gaang, vu Flats, déi eis interesséiren kéinten. Besonneg flott huet eng Annonce geklong, déi sot “Call Jeff!”. Dono beim Patt (okay, bei den Onmassen u Pätt) hu mer driwwer diskutéiert, wéi cool et wier, wann den Jeff eise Landlord wier. Mer hunn driwwer geschwat Liederjacketten ze kréien, op deenen “Jeff’s Angels” steet an och a säin Appartement ranzeplënneren, wann et grausam wier. Souvill Freed ass bei der “Call Mr. Hussain” Annonce net opkomm.

Nodeem mer dunn decidéiert haten, dass mer géifen eng Bluegrass Band grënnen an eng Mauer an der Kichen schwaarz usträichen fir mat Kräid kënnen de Sproch vum Dag dropzeschreiwen, si mer iergendwéi op d’Gespréich iwwert e Matbewunner vum Chris komm, deen Vicar wëll ginn. Dat hunn ech natierlech als Ulass geholl fir mat zwee Féiss an d’Fettnäpfchen ze sprangen an hu gefrot: “Who would want to be a vicar?” Wouropshin de Chris sot: “My mom’s a vicar.” Autsch.

Liicht ugedronk, fir net ze soen stacksat, sinn ech dunn géint halwer 11 bei d’GUU gaang, wou ech de Will, d’Meredith an d’Dimitra aus méngem Englesch Literatur treffe sollt. Nodeem ech du vu Béier op Vodka-Orange emgeklomm sinn, well d’Meedercher mer déi ëmmer bestallt hunn, hunn ech do mol nach méng absolut legendär Danzmoves op d’Parkett gezaubert. Wéi um 2 Auer Sense war, ass de Will op déi grandios Iddi komm: “Let’s all go to my place and spoooon!” Dat hu mer dunn anscheinend gema, mer hunn domm Sprëch gerappt, ech hunn nach e Pint Gin Tonic geext, an et fäerdeg bruecht net katzen ze goen. Um véirel op 4 war ech iergendwann a méngem Bett an de Moien um halwer 11 war ech rem wakreg, vu dass ech jo op d’Uni misst fir mäin English Language Essay sichen ze gon. Ech mengen, ech sinn nach ëmmer voll.

PS: B1 a B3 a ménge Franséisch Essays, A3 am English Language. Uniliewen ass Spaaaaass.