Scotland’s for me

Gëschter hunn ech méng mir bis well onbekannte zukünfteg Matbewunner, Anthony an (Trommelwirbel) Chris kenne geléiert. Zesumme mat hinnen a mam John si mer eis Telefonsnummere siche gaang, vu Flats, déi eis interesséiren kéinten. Besonneg flott huet eng Annonce geklong, déi sot “Call Jeff!”. Dono beim Patt (okay, bei den Onmassen u Pätt) hu mer driwwer diskutéiert, wéi cool et wier, wann den Jeff eise Landlord wier. Mer hunn driwwer geschwat Liederjacketten ze kréien, op deenen “Jeff’s Angels” steet an och a säin Appartement ranzeplënneren, wann et grausam wier. Souvill Freed ass bei der “Call Mr. Hussain” Annonce net opkomm.

Nodeem mer dunn decidéiert haten, dass mer géifen eng Bluegrass Band grënnen an eng Mauer an der Kichen schwaarz usträichen fir mat Kräid kënnen de Sproch vum Dag dropzeschreiwen, si mer iergendwéi op d’Gespréich iwwert e Matbewunner vum Chris komm, deen Vicar wëll ginn. Dat hunn ech natierlech als Ulass geholl fir mat zwee Féiss an d’Fettnäpfchen ze sprangen an hu gefrot: “Who would want to be a vicar?” Wouropshin de Chris sot: “My mom’s a vicar.” Autsch.

Liicht ugedronk, fir net ze soen stacksat, sinn ech dunn géint halwer 11 bei d’GUU gaang, wou ech de Will, d’Meredith an d’Dimitra aus méngem Englesch Literatur treffe sollt. Nodeem ech du vu Béier op Vodka-Orange emgeklomm sinn, well d’Meedercher mer déi ëmmer bestallt hunn, hunn ech do mol nach méng absolut legendär Danzmoves op d’Parkett gezaubert. Wéi um 2 Auer Sense war, ass de Will op déi grandios Iddi komm: “Let’s all go to my place and spoooon!” Dat hu mer dunn anscheinend gema, mer hunn domm Sprëch gerappt, ech hunn nach e Pint Gin Tonic geext, an et fäerdeg bruecht net katzen ze goen. Um véirel op 4 war ech iergendwann a méngem Bett an de Moien um halwer 11 war ech rem wakreg, vu dass ech jo op d’Uni misst fir mäin English Language Essay sichen ze gon. Ech mengen, ech sinn nach ëmmer voll.

PS: B1 a B3 a ménge Franséisch Essays, A3 am English Language. Uniliewen ass Spaaaaass.