Scotland’s for me

Ech si genervt. Déi Zäit bis zu den Examen zitt sech onendlech hin, iwwermuer geet et réit lass, an ech kann am Fong scho bal rem vu fir ufänke mat Léiren, well ech d’Halschent warscheinlech rem vergiess hunn. An ech sinn traureg, dass ech haut net konnt sprange goen.

Herno ginn ech mol de Contract fir méng Wunnéng néchst Joer ënnerschreiwen, da ginn ech bei den Dokter (ech héiren alt nees näicht méi um rietsen Ouer), an da kommen ech heem liese Gedichter vum Elizabeth Barrett-Browning a souren driwwer, dass ech keng Loscht hunn, nach eng ganz Woch ze waarden bis dass all méng serieux Examen riwwer sinn.

Haut an enger Woch néchsten Examen.
Haut an zwou Wochen läschten Examen.
Haut an dräi Wochen ass de Fede fort.
Haut a véier Wochen kommen ech heem.

The cost of living has never affected its popularity.

Sou stoung et op engem Plakat, wat ech op méngem Wee zum Blockbuster haut gesinn hunn.

De Moien sinn ech alt mol eng Kéier um 7 Auer opgestan, well ech jo um halwer 10 Examen hat. Deen ass dunn och gutt gaang a sou war ech ganz zefridden. Wat mech nach méi frou gemaach huet: d’Sonn huet de ganzen Dag geschéngt.

Dunn huet et mech o net gestéiert fir nach a mäi läscht Seminar ze goen an dono méng läscht Referenz fir mäi Flat néchst Joer ofzeginn. Doheem hunn ech mech an eng kuerz Box geschmass, a si mol fein an den Tesco Proviant akafe gaang. Als Belounung fir méng erfollegräich Essays hunn ech mer dunn nach “Antidotes”, den Album vun de Foals kaf. Dat ass e sécheren Tipp fir wann der iergendengem an néchster Zukunft wëllt e Cadeau man.

Rem doheem war ech a souenger gudder Laun, dass ech all eist Geschir fir de Recyclage bei d’Containere bruecht hunn (ech sinn ëmmerhin 4 Mol hin an hir gaang). A fir dat Ganzt ofzeronnen hunn ech mech du mat de Meedercher an de Virgäertche gesat an d’Sonn genoss. Do si sou super Dialoger opkomm, wéi: “You called me bum.” - “Bum’s an affectionate term!” oder “Let’s go to the park and watch the sunset!” - “Yeah, let’s go and check the time on the internet!” Herrlech.

Den Owend belounen ech mech nach emol mat enger Tiefkühlpizza an Cheesy Pop an da geet et muer viru mam Léiren.

Haut war méng läscht Virliesung fir dëst Schouljoer. Lo ass mol bal 5 Méint keng méi. Scho krass, ne.
Haut war och mäin éischten Examen, an zwar e franséischen Oral, deen anscheinend “excellent” war, wéi den Examiner sot. Éierlech gesot: dat iwwerascht mech net immens, vu dass ech am Géigesaz zu deenen aneren einfa méi Übung hunn an houfreg mécht et mech o net.

Muer de Moien um 9.30 ass dann den néchsten Examen, an zwar Franséisch Video/Rédaction. Ass zimmleche Quatsch, mee egal. Duerno hunn ech dann nach mäi läscht Seminar an da war et dat. Den néchsten Examen ass da réicht de 15. Mee an dat nervt mech gewalteg. Ech hätt léiwer lo déi blöd Examen laanscht.

Gëschter war ech beim Will op sénger Gebuertsdagsfeier. Wéi ech um halwer 9 ukomm sinn, war hee schon zimmlech gutt derbäi an huet mech forcéiert mat him d’1:0 Victoire vun Nordirland géint England op DVD ze kucken. Et ass onvirstellbar, dass en Abseitsgol de gréisste Moment an der Geschicht vun Nordirland ass. Souvill dozou, dass eist Land lächerlech si soll.

Dat ass lo riwwer, well ech hunn e schéint Flat fonnt an deem ech d’néchst Joer wunne wäert. De Chris ass frou.

Nee, dat hei huet lo näicht direkt mat Schottland ze dinn. Mee mat mir. An em mech geet et ëmmerhin hei. A sou perséinlech hutt der mech woerscheinlech na net erliewt.

Et ass mol rem sou en Owend, wou ech net wees, wat ech man soll, an einfach dem Fede séng Gallerie duerchkucken. Dobäi trëfft een onemstéisslech op lëschteg a virun allem schéin Erënnerungen: Lloret de Mar, eis Diplomiwwereeschung mam Galaiessen, de Premièresbal, divers Gebuertsdagsfeieren, eis Vakanz um Cap d’Agde, an nach eng ganz Rei weider schéin Nomëtteger, Owender, Deeg – Mémoiren.

Et sinn déi Momenter an deenen ech erkennen, wéivill mer méng Frënn a mäin Doheem bedeiten. Dëst Gefill wier sou net méiglech, wier ech net op Glasgow komm. Alleng schon dofir, wäert ech déi Decisioun ni bereien. Duerch d’Distanz an dat wat feelt, hunn ech schätze geléiert, wat ech eigentlech hunn a wat net op mech waart, mee ëmmer do ass. Fir éierlech ze sinn: joerelaang war ech e Souerpitti, deen sech virgestallt huet, dass e kaum Leit hätt op déi en ziele kéint an deen alles schwaarz gesinn huet. Permanent war ech ouni Grond onzefridden. Mee dat huet sech am Laf vun de läschten zwee Joer, a speziell zënter dass ech zu Glasgow sinn, geännert.

Ech sinn – an dat soen ech mat Houfer – glécklech. Glécklech mat mir, glécklech mat de Leit ronderem mech. Dat läit net dodrun, dass ech vu Lëtzebuerg fort sinn, mee dodrun, dass ech wees, dass ech dohin zréck ginn. Dat wat ech a méngen 20 Joer a 4 Méint op dësem Planéit u schéine Momenter erliewt an un (ënnerlech) schéine Mënsche kenne geléiert hunn ass einfach nëmme sensationell.

Ech kucken eng Foto an ech denke mer “Ass dat wierklech schon 2 Joer hir?” D’Erënnerung ass nach sou kloer, wéi wann ech lo just nach de Frënd an den Aarm geholl hätt fir fir d’Foto ze poséiren. A fir mech ass et och net sou, wéi wa méng Frënn wäit vu mer weg wieren. Ech vermëssen se –verständlecherweis – mee se si jo net fort. Mer si vläicht räimlech, mee net duerch Gedanke getrennt.

E grousse franséische Philosoph vun eiser Zäit, de Manu Chao, sot mol: “La vie est belle, le monde pourri.”
A sou ass et och. D’Liewen ass schéin, an ech si frou, dass ech méng Famill a méng Frënn hunn. D’Welt ka schäiss sinn, mäi Liewen bleift schéin, wann ech nëmme wëll. The dude abides.

Ech war op eng Missioun. Eng Missioun an den Ënnergrond.

De Will hat op eemol d’Iddi mer sollten an déi braach gelueten Subway Tunnel vun der aler Botanic Gardens Statioun goen. An et war sensationell, just schued, dass ech mäi Fotoapparat net mat hat, mee wann den Nic néchst Joer hei studéiert wäert ech en eng Kéier dohi schleefen an da komme Fotoen no. Versprach.

Niewebäi hunn ech nach rausfonnt, dass déi beschte Studente Geldpräisser kréie kënnen. Dofir wäert ech lo probéiren a méngen English Language a Franséisch Examen richteg ze rocken. Et wier jo awer schued, wann dat Geld net u mech géif goen.

Lo grad huet d’Claire fuerchtbar gebläert. Ech duecht, et hätt sech wéigedoen.
Mee a Wierklechkeet war et vill méi schlëmm…

De Jon Arne Riise huet an der 94. Minutt e Selbstgol geschoss.
Mäi Kommentar: “I wish you’d broken your foot instead.” Séng Äntwert: “Me too.”

Gëschter hunn ech méng mir bis well onbekannte zukünfteg Matbewunner, Anthony an (Trommelwirbel) Chris kenne geléiert. Zesumme mat hinnen a mam John si mer eis Telefonsnummere siche gaang, vu Flats, déi eis interesséiren kéinten. Besonneg flott huet eng Annonce geklong, déi sot “Call Jeff!”. Dono beim Patt (okay, bei den Onmassen u Pätt) hu mer driwwer diskutéiert, wéi cool et wier, wann den Jeff eise Landlord wier. Mer hunn driwwer geschwat Liederjacketten ze kréien, op deenen “Jeff’s Angels” steet an och a säin Appartement ranzeplënneren, wann et grausam wier. Souvill Freed ass bei der “Call Mr. Hussain” Annonce net opkomm.

Nodeem mer dunn decidéiert haten, dass mer géifen eng Bluegrass Band grënnen an eng Mauer an der Kichen schwaarz usträichen fir mat Kräid kënnen de Sproch vum Dag dropzeschreiwen, si mer iergendwéi op d’Gespréich iwwert e Matbewunner vum Chris komm, deen Vicar wëll ginn. Dat hunn ech natierlech als Ulass geholl fir mat zwee Féiss an d’Fettnäpfchen ze sprangen an hu gefrot: “Who would want to be a vicar?” Wouropshin de Chris sot: “My mom’s a vicar.” Autsch.

Liicht ugedronk, fir net ze soen stacksat, sinn ech dunn géint halwer 11 bei d’GUU gaang, wou ech de Will, d’Meredith an d’Dimitra aus méngem Englesch Literatur treffe sollt. Nodeem ech du vu Béier op Vodka-Orange emgeklomm sinn, well d’Meedercher mer déi ëmmer bestallt hunn, hunn ech do mol nach méng absolut legendär Danzmoves op d’Parkett gezaubert. Wéi um 2 Auer Sense war, ass de Will op déi grandios Iddi komm: “Let’s all go to my place and spoooon!” Dat hu mer dunn anscheinend gema, mer hunn domm Sprëch gerappt, ech hunn nach e Pint Gin Tonic geext, an et fäerdeg bruecht net katzen ze goen. Um véirel op 4 war ech iergendwann a méngem Bett an de Moien um halwer 11 war ech rem wakreg, vu dass ech jo op d’Uni misst fir mäin English Language Essay sichen ze gon. Ech mengen, ech sinn nach ëmmer voll.

PS: B1 a B3 a ménge Franséisch Essays, A3 am English Language. Uniliewen ass Spaaaaass.